جمهور

عاشق   نیستم از   روزی   که   چمدان‌هایم   در   زیرزمین   خانه‌ای   اجاره‌ای جا‌خوش   کردند و   رد   آبی   که   مادر   پشت   سرم   ریخت در   غبار   گم   شد دیگر   چله‌های   تابستان   هم   آنقدرها   گرم   نیستند که   در   خنکای   چشم‌های   آبی‌ات   مخفی   شوم از   یاد   آن   خیابان‌خاکی و   آبشار   موهایت   از   لای   درب   خانه‌‌تان دیگر   نفسم   نمی‌گیرد گاهی   از   خودم‌   می‌پرسم؛ راستی   اسمش   چه   بود؟ آری !  عاشقم   نیستم،   عاشق   نشدم،   چه   فرقی   دارد   اصلا   وقتی   دیگر   برای   هیچکس   نمی‌نویسم : روزها   برای   تو،   شب‌ها   برای   من هرجا   برای   تو،   باقی   برای   من ...